Anıtların, kuyrukların ve özenle hazırlanmış rotaların ötesinde şehrin başka bir ritmi vardır — özel sohbetler, kuşaktan kuşağa aktarılan mekânlar, sanat çevreleri, Boğaz kıyısındaki ritüeller ve çoğu zaman kamusal erişime açılmayan kapılar tarafından şekillenen bir ritim.
İstanbul’un Özel Hayatı, anlamlı kültürel erişimin yalnızca görünür olanı tüketerek elde edilmediğini; güven, bağlam ve insan ilişkileri üzerinden kurulduğunu araştırır.
Bu şehirde en unutulmaz deneyimler çoğu zaman bariz olanın dışında gerçekleşir:
özel bir evde kurulan bir akşam sofrası,
çalışan bir sanatçı atölyesinde geçen bir sohbet,
Boğaz’da gece geç saatlerde yapılan bir geçiş,
ya da en başından turizm için tasarlanmamış bir karşılaşma.
CREARE, İstanbul’a görülmesi gereken yerlerin bir listesi olarak değil, yaşayan bir kültürel kompozisyon olarak yaklaşır.
Şehir, yalnızca izlenmek yerine atmosfer, perspektif ve katılım üzerinden deneyimlendiğinde en güçlü hâline kavuşur.
